Ter ere van International Women's Day

Omdat de technologiesector van vandaag de dag eerder aanvoelt als de muziekindustrie van gisteren, komt echte verandering van hard werken.

 

De avond dat ik besloot dat ik klaar was met de muziekindustrie zal ik nooit vergeten. Het grootste deel van de jaren negentig had ik in een band gespeeld. Ik zong en speelde basgitaar in clubs door het hele land. Ik regelde ook het zakelijke gedeelte: ik zorgde dat we betaald kregen en onderhandelde zelfs met een label voor een platencontract.

Rond 1999 was ik inmiddels de tel kwijtgeraakt van alle podia waar we hadden gespeeld en van alle arrogante geluidsmannen die tijdens de soundcheck dachten mijn eigen versterker aan me te moeten mansplainen. En ik was moe. Moe van het neerbuigende gedrag. Moe van het vechten voor het geld waar ik recht op had. Moe van het proberen te worden gehoord, zowel op het podium (nogmaals bedankt, geluidsman), als daarbuiten.

De druppel die de emmer deed overlopen, viel in een godvergeten plek, ergens in Florida. Na afloop van het optreden was ik aan het afrekenen met de promotor, zoals ik dat altijd deed. We hadden voor een uitverkochte zaal gespeeld en dat wist ik zeker, want ik had tijdens het optreden koppen geteld. Ik had het doorgerekend en er lag niet genoeg geld op tafel. Lang niet genoeg. Toen ik hem wees op zijn ‘vergissing’, legde hij zijn hand op mijn onderrug en zei: “Moppie, laat me even uitleggen hoe dit werkt…”

Ik was woedend en hoorde geen woord meer van wat hij daarna zei. Het enige wat ik nog hoorde, was het stemmetje in mijn hoofd dat zei: “Je bent hier te fucking slim voor.”

De strijd aangaan met de muziekindustrie.

Het was destijds niet gemakkelijk om een vrouw te zijn in de muziekindustrie – waarschijnlijk omdat het gewoon weinig voorkwam. De succesvolle voorbeelden die we hadden, waren ontzettend belangrijk: PJ Harvey, Carrie Brownstein, Bettina Richards en Kim Deal & Kim Gordon. Maar te weinig van hen hielden het op de lange termijn vol en het leek soms wel alsof het alleen mogelijk was door te trouwen met een ander bandlid. Maar zelfs als je getrouwd was, moest je nog steeds dealen met je man Thurston die de pers tactloos vertelde over je ‘moodswings’. Het hele muzikale ecosysteem was ingericht op de dominante positie van de man. Uit die hele periode herinner ik me maar één vrouw waarmee ik op zakelijk gebied heb samengewerkt: een pr-vrouw.

Nu, bijna twintig jaar later, lopen vrouwen in de muziekindustrie nog steeds veel te vaak tegen dezelfde dingen aan. De recente en belangrijke stappen voorwaarts wil ik daarmee niet bagatelliseren, maar de sector bestaat nog steeds voor ongeveer 80% uit mannen. Kijk alleen eens naar de Grammy Awards: in de laatste vijf jaar was meer dan 90% van de genomineerden man. Dat komt niet overeen met de diversiteit van mijn tabblad ‘Onlangs afgespeeld’.

Andere sector, zelfde problemen.

De eerste internetbubbel lokte me de zakenwereld in. De technologiesector zat enorm in de lift en het tijdschrift Fast Company werd voor het eerst uitgegeven. Dit was de eerste keer dat ik merkte dat creativiteit in de zakenwereld werd gewaardeerd. Tot halverwege de jaren negentig was creativiteit iets dat thuishoorde in een reclamebureau. Maar dankzij de ontwikkeling van een nieuwe cultuur in de zakenwereld vond er een radicale verandering plaats in hoe mensen dachten over werk; we hoefden geen driedelig pak te dragen en te doen alsof we iemand anders waren. Opeens konden we onszelf zijn.

Maar hoewel de zakelijk leiders hun colberts verruilden voor een hoodie, was het fallocentrisme van de oude manier van zakendoen daarmee niet verdwenen. In een zeker opzicht is de technologiesector in de muziekindustrie veranderd. Programmeurs en belangrijke CEO’s noemen zichzelf zelfs ‘rocksterren’. En ondanks het progressieve jasje van de technologiesector is er een gebrek aan innovatie wanneer het aankomt op genderdiversiteit en intimidatie.

Iedere week zie je wel weer een krantenkop die iets meer blootgeeft van de corpsbalachtige onderbuik van de cultuur in Silicon Valley: “Het genderdiscriminatieprobleem van de technologiesector”, “Vrouwelijke oprichters blijven achter door seksisme in Silicon Valley”, “De slechte cultuur in Silicon Valley begint bij de durfkapitaalverstrekker.”

Door alle onthullingen in de technologiesector zijn er al bedrijven die hun beleid zijn gaan aanpassen en hebben machtige mensen hun baan verloren. Het is makkelijk om deze gevolgen te zien als gerechtigheid, maar het realiseren van werkelijke, structurele veranderingen kost tijd en nog veel meer inspanning.

Er is een wereld buiten Silicon Valley. Wie had dat gedacht?

Toen ik de muziekindustrie verliet, dacht ik dat ik alle onzin – het chauvinisme, de vrouwenhaat en de intimidatie – achter me zou laten. En dat heb ik ook gedaan. Maar als ik naar de krantenkoppen kijk en naar andere vrouwen luister, dan is het duidelijk dat de technologiesector over de hele linie nog een lange weg te gaan heeft. En natuurlijk is er in iedere sector een wisselwerking tussen regressieve en progressieve krachten. En ik heb het geluk dat ik een deel van die laatste mag zijn.

Sonos is geen stereotypisch technologiebedrijf en een van de hoofdredenen daarvoor is volgens mij dat onze oprichters heel bewust een keuze hebben gemaakt om een bedrijf op te richten buiten de grenzen van Silicon Valley – en om daar ook te blijven. De cultuur bij Sonos sijpelt door naar alle lagen van het bedrijf en onze leiders doen hun best om echte bondgenoten te zijn voor vrouwen.

Dat wil overigens niet zeggen dat Sonos een soort utopie van gendergelijkheid is. Wij leven in dezelfde wereld als jullie. Maar onze leiders laten de dagelijkse sleur niet in de weg staan van het aanpakken van problemen en het nemen van stappen – zoals de Boom Boom Room die we hebben gecreëerd bij CES – om meer gelijkheid te creëren in de twee werelden waartussen wij een brug vormen: de muziekindustrie en de technologiesector.

#PressforProgress.

Vorige week vierde Sonos International Women’s Day, een dag waarop vele culturele, economische, technologische, politieke en sociale bijdragen van vrouwen aan de wereld worden geëerd. Naast de inspanningen die we bedrijfsbreed hebben geleverd als onderdeel van ons Listen Better-initiatief, creëren we ook de ruimte voor belangrijke discussies en voor een gemeenschappelijk platform voor vrouwen.

In onze flagshipstore in New York City bundelden we onze krachten met ARTICLE 19. In het kader van hun #SpeakingUp-initiatief organiseerden we een discussieavond rond het onderwerp online trolling, waar vrouwen die zich inzetten voor gendergelijkheid zo vaak het slachtoffer van zijn. We werkten samen met shesaid.so en organiseerden een paneldiscussie in Londen om vrouwen in de muziekindustrie te eren en met hen in contact te komen door middel van mentoraatsprogramma’s. In Amsterdam organiseerden we een rondetafelgesprek over gelijkheid en diversiteit in muziek en het streven om in 2022 een gelijke verdeling te zien tussen de geslachten op Nederlandse muziekfestivals. Voor meer hierover luister je binnenkort naar de nieuwe aflevering van de Sonos Deep Dive-podcast.

En om echt in die sloop-het-patriarchaat-stemming te komen, check je onze International Women’s Day 2018-playlist, samengesteld door de vrouwen van Sonos, met daarin enkele van de beste vrouwelijke artiesten en producenten.

Innovatie voor de toekomst.

Door de #metoo-beweging voelt het alsof we aan de vooravond van verandering staan. Iedereen wil graag het idee hebben dat dingen nooit meer hetzelfde zullen zijn. En natuurlijk zullen bepaalde vergaande vormen van seksuele intimidatie als gevolg hiervan verdwijnen, maar we hebben meer wezenlijke vooruitgang nodig. Meer diversiteit in rolmodellen. Meer vrouwelijke leiders. Meer goede mannen die zich inzetten voor de strijd. Meer transparantie. Meer praktische handvatten voor verandering.

Het is makkelijk om je boos te maken over hatelijke krantenkoppen en het voelt goed om te protesteren. Dus laten we dat vooral blijven doen. Maar echt iets veranderen is hard werken. Dus laten we dat samen doen en laten we zorgen dat het blijvende verandering is.

Met solidariteit,

Joy Howard
CMO

Dit bericht is ook beschikbaar in: en en-gb en-au fr de it es da sv no