Karen Kimmel en James Bond zijn twee creatieve powerhouses. Kimmel is een multidisciplinair kunstenaar en geeft advies aan een groot aantal bekende merken, en Bond is de oprichter van cult-streetwearmerk Undefeated. Ze wonen in een jaren vijftig-huis in Los Feliz met hun twee kinderen en een ware moderne-kunstgalerij.

Karen, je werkt met een enorme verscheidenheid aan media. Hoe beschrijf jij wat je doet?
Karen: Mensen houden van categorieën, omdat die het makkelijk maken om dingen te definiëren, maar als artiest doe ik juist graag heel verschillende dingen. Ik hou het graag open, maar het begint altijd met tekenen, daarmee krijgen ideeën vorm. Ik bekijk de wereld heel visueel. Dat is mijn manier om iets over dingen te weten te komen.

Wat doe je als je aan het werk bent in je studio?
Karen: Ik ben nogal een perfectionist en dat is in veel opzichten een voordeel, maar is soms ook ontmoedigend. Ik begin meestal mijn gedachten op een rijtje te krijgen als ik in de studio ben en dan ga ik tekenen. Vervolgens maak of verplaats ik vormen en dan voeg ik bredere ideeën en concepten samen.

Je creëert al jaren belevingen die je “social sculptures” noemt. Waarom vind je werken met de gemeenschap zo belangrijk?
Karen: De sociale sculpturen waren heel eigenaardig toen ik ermee begon. Ik bood een podium met een gereguleerd systeem en dan brachten mensen het werk tot leven. Dat is toevallig ook wat bedrijven nu willen doen. Ze willen een podium bieden. Ze willen een beleving creëren en dan willen ze dat hun gebruikers die tot leven wekken. Het is heel apart dat mijn creatieve praktijk uiteindelijk een basis biedt voor mijn werk in een zakelijke omgeving. Kunst moet de gemeenschap dienen – dat hoort erbij. Onze gemeenschap snakt naar enorm veel energie en naar creatief denken en nieuwe manieren om om te gaan met wat er gebeurt, en kunstenaars kunnen iets met die ideeën doen.

Jullie zijn beide goed in het opbouwen van een merk. Undefeated heeft net zijn vijftiende verjaardag gevierd.
Hoe verklaar je dat langdurige succes, James?
James: Het is authentiek en staat ergens voor, en dat is tijdloos. Undefeated betekent verschillende dingen voor allemaal verschillende mensen. Voor sommige mensen betekent het weer een dag met beide benen op de grond als ze ’s ochtends uit bed stappen. Voor mensen die hun verwachtingen van het leven meer dan waar hebben gemaakt, is elke dag het neusje van de zalm. Voor degenen die vechten tegen persoonlijke of lichamelijke problemen, is het wat ze nodig hebben om in beweging te komen. Het is niet gewoon: “Ik heb vandaag overwonnen.” Maar het is: “Ik heb weer een dag geleefd. Ik mag morgen weer aan een nieuwe dag beginnen.”

Hoe heeft het leven in Los Angeles je werk beïnvloed?
James: Undefeated is gegrondvest op de Californische lifestyle. L.A. is het wilde westen. Het is nog onontgonnen terrein. Als je hier komt met een oostkust-mentaliteit, krijg je het moeilijk met acclimatiseren. 

Hoe heeft het ouderschap je werk beïnvloed?
Karen: Ik ben zelf nog volwassen aan het worden. Het krijgen van kinderen verandert jou en verandert hoe je over dingen denkt voor altijd. Het moederschap is een doorlopend proces en het is onmogelijk dat hoe ik de wereld zie en hoe ik dingen maak daardoor níét veranderen. Ik heb het idee dat ik verplicht ben verantwoording af te leggen aan mijn gemeenschap en aan mijn kinderen. Ik ben verantwoordelijk voor hen.

Wat voor muziek staat er meestal aan in jullie huis?
James: Dat hangt er echt vanaf. Soms hebben we Pandora op staan, op de D’Angelo-zender, of Donald Fagen. Ik hou van oude soul en R&B. Ik ben opgegroeid in Philadelphia, dus we zijn allemaal gewend aan die Philadelphia-sound. Dat probeer ik ook in de mix te stoppen. De laatste tijd luisteren we ’s avonds de Gil Scott-Heron-radiozender of Chet Baker, gewoon iets heel relaxts. Maar meestal is er nogal wat strijd tussen ons en de kinderen, want we willen allemaal iets anders.

Karen: James en ik hebben wel ongeveer dezelfde muzieksmaak. Ik hou van oldschool hiphop, zoals A Tribe Called Quest en De La Soul, maar ik luister ook naar wat mijn dochter afspeelt. Ik denk dat ik Chance the Rapper zelf nooit zou hebben uitgezocht! Het houdt me jong en ik kom te weten wat zij leuk vindt. Dat kunnen we dan delen.

Jullie hebben Sonos in iedere kamer. Hoe vinden jullie dat de muziek door het huis beweegt?
Karen: Meestal hebben we op verschillende plekken muziek aan staan, vooral wanneer de kinderen hun huiswerk maken. Het is heel anders dan in onze jeugd, toen je subwoofers had en grote set-ups. Dit is zo smaakvol, met zulke systemen voor in huis. Iedereen kan even zijn eigen moment hebben en dan komen we weer samen als gezin.

Jullie zijn hier in 2001 komen wonen. Waar dachten jullie aan bij het opnieuw inrichten van de ruimte?
Karen: We wilden een enorm functionele ruimte creëren. Ik wilde geen “speciale” kamers die alleen voor bijzondere gelegenheden waren. We wilden een aangenaam huis waar mensen samen kunnen komen en zijn. School is heel intens voor kinderen en werk kan ook heel veeleisend zijn. Dan wil je thuiskomen en echt zoiets hebben van: “Wow! Wat is het hier toch fijn.”

Hoe ziet een typische avond thuis er bij jullie uit?
James: Iedereen eet voor zich en daarna gaan we of allemaal bijkomen van de dag of zitten we samen in iemands kamer lol te maken. Iedereen heeft nogal een hectische planning, zelfs de kinderen met sport en school. Iedere avond klieren we iemand anders om er een gezellige boel van te maken. Zo uiten wij onze liefde naar elkaar.

Luisteren jullie anders naar muziek dan vroeger, met zoveel verschillende manieren om geluid aan te zetten?
James: Vroeger luisterde ik naar cd’s die in een carrousel zaten, maar nu gebruiken we vaak Pandora of Spotify-afspeellijsten. Je hoeft niet meer zelf te zoeken en af en toe vind je een toffe nieuwe artiest die je anders niet zou kennen. We gebruiken ook Mixcloud en dan vul ik iets in als “stoner rock”, “desert rock” of “doom metal”. Voor mij is dat gewoon achtergrondgeluid, maar soms helpt het de kinderen even weg te jagen.

Het meest luxe aan technologie is hoe het opgaat in de omgeving. Jullie kinderen weten beide hoe Sonos werkt en gaan er zelf ook mee aan de slag in hun kamers.
Karen: Ironisch genoeg moet ik mijn kinderen soms zelfs om hulp vragen. Ze zijn daar zo handig mee. Zij zijn opgegroeid met technologie om zich heen en ze passen dat zo mooi naadloos in in hun leven.

Dit bericht is ook beschikbaar in: en en-gb en-au fr de it es da sv no