Muzikant Andrew Bird en ontwerpster Katherine Tsina komen oorspronkelijk uit New York, maar zijn nu helemaal verliefd op de LA-lifestyle, die ze pas ontdekt hebben. Bird is een bekend singer-songwriter en violist en Katherine is ontwerpster bij haar eigen exclusieve kledingmerk Avion. Ze wonen en werken met hun zoontje in Los Feliz, in een ruimtelijk, typisch Spaans huis uit 1920.

Andrew, je schreef ooit in een artikel in The New York Times: “De melodie geeft aan wat ze nodig heeft, woorden die haar recht doen.” Kun je iets vertellen over hoe jij songteksten schrijft?
Andrew: De melodie staat al vast en is heel eigen, en dan moet ik de klep openzetten en woorden toelaten om te kijken wat er bij de vorm van de melodie past. Woorden zijn verraderlijk. Woorden zijn vaak niet vrij van bagage en misschien zoek ik daarom ook wel naar woorden waarvan ik niet eens weet wat ze betekenen, maar die me intrigeren, of naar woorden die een bepaalde kleur hebben of mooi zijn. Dan raak ik gefixeerd op dat woord, net zoals ik gefixeerd raak op een melodie, en moet ik in een liedje iets doen met dat woord. Vanuit daar ga ik dan verder. Het is een constante stroom, maar alleen de meest prikkelende ideeën verzamelen weer andere dingen om zich heen.

Katherine, voordat je ontwerpster werd, was je danseres. Heeft dat invloed op het werk dat je nu doet?
Katherine: Toen ik nog danste, was ik daarnaast ook doorpasmodel voor allerlei ontwerpers. Bij beide dingen gaat het om beweging. Je bent de hele tijd aan het bewegen, terwijl zij proberen te zien wat er op technisch gebied gebeurt, wat wel en niet werkt. Ik had altijd al meer aandacht voor heel klassieke of sculpturale vormen. Op school raakte ik geobsedeerd door pasvorm – een combinatie van verhoudingen en snit, maar waarvoor je ook moet begrijpen wat werkt met het menselijk lichaam en met bepaalde stoffen en hoe een kledingstuk beweegt. De balans tussen de functie en schoonheid van een ontwerp is vergelijkbaar met die van een dans.

Hoe wordt je geïnspireerd door de manier waarop geluid een ruimte vult?
Andrew: Ik had vroeger last van een soort grootheidswaan als ik een nieuwe omgeving binnenstapte. Dan dacht ik: “Ik wil beslissen over alle muziek.” Altijd als ik ergens kom en er draait niet de muziek die ik zou willen horen, overstemt dat alles waaraan ik in mijn hoofd werk. Naar een openbare plek gaan en daar gedwongen worden om bepaalde muziek te horen was heel riskant. Ik ben in mijn hoofd bezig met iets heel kwetsbaars en dan ben je ineens naar bijvoorbeeld Journey aan het luisteren en dan is het weg. Maar het heeft ook iets heel cools dat als je in een drukke bar staat, er een nummer begint dat gewoon dwars door het kabaal heen snijdt. Het is toch geweldig dat mensen elkaar ontmoeten en samen naar hetzelfde luisteren, of dat nu een live optreden is of wordt afgespeeld via een geluidssysteem. Misschien noemen mensen daarom mijn plaat Are You Serious een popplaat, want toen ik die aan het maken was, zei ik: “Dat wil ik doen. Ik wil dat Tears for Fears-nummer zijn dat wordt afgespeeld in het openbare zwembad en deel gaat uitmaken van een collectieve ervaring.”

Hoe was voor jullie de overgang van New York naar Los Angeles?
Katherine: Los Angeles is een plek waar je een gezin en een huis kunt hebben en je niet hoeft te werken tot acht of negen uur ’s avonds, wat voor onze beide beroepen de norm is. Ik vind het leuk dat je gewoon wat mensen kunt uitnodigen en wel ziet wie er komt. We wonen in een goede wijk. Er zitten hier veel gezinnen en kunstenaars en muzikanten.

Andrew: Veel mensen hier komen ergens anders vandaan en dat scheelt. Wat dat betreft was het een vrij soepele overgang. LA heeft een reputatie die is gebaseerd op een heel andere tijd. Ik stond altijd wat wantrouwend tegenover deze omgeving – uiteindelijk komen we hier natuurlijk oorspronkelijk niet vandaan. Maar ik heb altijd geweten dat dit een plek is waar mensen goed zijn in hun werk en daar ook naar betaald krijgen. De mensen die hier naartoe komen zijn heel goed in hun vak en je voelt jouw universum best klein worden vergeleken met wat zij allemaal aankunnen. Als we soms even van onze dagelijkse route afgaan en we ineens over Hollywood Boulevard rijden, denken we echt: “Wow, wij wonen hier.”

Jullie huis heeft een geweldige akoestiek, zoals we hebben gezien in “Live From the Great Room”. Hebben jullie hierop gelet toen jullie het huis kochten?
Andrew: Ja, absoluut. We liepen deze kamer in en ik zag meteen de hoge houten plafonds en wist dat de ruimte perfect was voor een of twee muzikanten die muziek maken. Hoe groter de kamer, des te meer je geneigd bent het te proberen te vullen met geluid, waardoor je nummers meteen in de juiste toonsoort schrijft voor optredens. En ik vind dat hoge plafonds in psychologisch opzicht ook zorgen voor een gevoel van optimisme. Ik kom uit New York en dit is de eerste keer sinds ik klein was dat ik in een echt huis woon.

Hoe luister je thuis naar muziek?
Katherine: Voor ik Andrew ontmoette, hield ik al van muziek – je hebt mijn cd-box van Joy Division net zien staan. Als je onafhankelijk ontwerper bent, werk je vaak in je eentje. Ik hou van onze thuisstudio. Andrew zit altijd wat te spelen op de bank en ik werk in de studio met de deur open of dicht. Toen we hier naartoe kwamen, wilden we echt een plek waar we samen konden werken, maar toch elk onze eigen ruimte hadden. We zijn al zo lang getrouwd dat we eraan zijn gewend voortdurend in elkaars ruimte te zitten.

Andrew: Ik gebruik de draaitafel zoveel mogelijk. Dat werkt mooi in combinatie met de Sonos PLAY:5’s in de woonkamer. (Omdat de ruimte zo mooi is wil je het hier niet vol zetten met een hele hoop vintage ontvangers.) Als je een plaat aan het mixen bent, wil je hem horen op alle manieren waarop normale mensen hem ook gaan horen, dus ik heb een hele routine als ik aan het mixen ben, waarbij ik naar de mixen luister in allemaal verschillende omgevingen. Onze Sonos voldoet aan onze hoge standaarden voor geluidskwaliteit en heeft geen overload aan kabels. Dat scheelt een heleboel rommel.

Heeft jullie zoontje jullie luistergewoonten beïnvloed?
Andrew: Het eerste geluid wat ik ’s ochtends hoor is ons zoontje die zegt: “Het is weer morgen.” Zijn muzikale opvoeding is begonnen met Nick Drake, die is een beetje kalmerend. Toen zijn we overgegaan op de Talking Heads, dat was net een dansfeest. Nu zijn het The Beatles. Hij is de dj als hij er is.

Dit bericht is ook beschikbaar in: en en-gb en-au fr de it es da sv no